Prekomponovanje krajolika

Pejzaž, ali samo kao povod, od samog početka je tematsko opredjeljenje Aldemara Ibrahimovića. Jer, pored prepoznatljivosti i impresije, što mu služi kao polazna stanica, vizure smješta i raspoređuje u novi red i kolorističke vrijednosti. Negdje su to svedeni znakovi i alegorijski preobražaji, a negdje puka ljepota naturalnosti. Ovakav koncept je u suštini, lirsko-refleksivni doživljaj, a u likovnom nastojanju nadgradnja (ili razgradnja) i oplemenjivanje impresije.

U razgradnji i prekomponovanju krajolika ili vizija, Ibrahimović ne ostavlja šavove, već potenciranjem detalja i akcentiranjem usmjerava kretnje površinom slike. Njegov izbor, koji je, iako koloristički i kompoziciono subjektivan, prepoznatljiv je preko neizbježnog detalja. Tako dolazi do specifične »analize« u kojoj više ništa nije isto, ali je očigledno, sažeto u znakovnim plohama i novoj konstrukciji. Ta rafinirana kompleksnost Ibrahimovićevih slika je globalizacija naše »vječite teme« preko čitljivog likovnog pisma.

Ovako osmišljen crnogorski prostor, ili uopšte prostor, nije samo Ibrahimovićevo bježanje od impresije (ima i jednostavnijih načina za to), kojoj u crnogorskoj umjetnosti prinosi žrtvu većina slikara, od početnika i laika do stvaralaca najstarijih generacija. To je, u biti razbijanje tradicionalističkih shema, preraspored i kombinovanje u svrhu likovne potrebe, odnosno prestava jedne izolovane vizije, egzaltacija posebnosti. Dakle, ikonografija Ibrahimovićevih slika su uobičajene vizure crnogorskog sjevera bez uobičajene percepcije. Slika je kompilacija pejzažnih vrijednosti, onoga što je za umjetnika najvrednije, ili najuzbudljivije, i na određeni način, jasno isticanje podnebesnih podataka. »… Sve je svedeno na čistu likovnost i sve postaje metafora života i postojanja«, kako je Zuvdija Hodžić vidio ove specifične ambleme. Ta zavičajna ikonosfera, obrađena je i preobraćena intimnom »naracijom« i natopljena svjetlosnim svetkovinama mediteranskih prostora (Ibrahimović je godinama živio na grčkim otocima). U pitanju je jedna čudesna teritorija, dosanjani spoj tla i neba, i njihova još uvijek sačuvana izvornost. On gradi likovne cjeline koje su upadljivo sveže i osebujne, zadržavajući čistu likovnost« zapaža na jednom mjestu Olga Perović.

Svjestan likovnih procesa u kojima sam sudjeluje, Ibrahimović je stvorio nezavisnu slikarsku poziciju. Njegova djela imaju sasvim moderan i savremen prizvuk, iako nijesu ničim iskoračila izvan klasičnih umjetničkih kategorija. Ona su jednostavnih stilskih i jezičkih kvaliteta, specifična platna više planova i motiva koji se protokom vremena i razvojnim procesom sasvim približavaju poetskom i simboličkom projektu.

Po duhu Ibrahimovićevo slikarstvo ima neoromantičarskog. Međutim, kolorit, kompozicijski raspored i emocija kojom su razbijane i modifikovane vizure uobičajenih podataka podneblja i njihovo redukovanje, vezuje ga za ekspresivna traganja. Štoviše, na momente se i od njih udaljava i mjestimično ostvaruje lirsku poluapstrakciju. U tim radikalnim zahvatima zamisao rješava širim bojenim plohama, ostavljajući, uvijek, jasni »odraz« sažete stvarnosti u vlasima trave ili drugim asocijativnim detaljima podneblja. Mada su u pitanju jezički raznorodna rješenja, njihova korelacija se ostvaruje zahvaljujući kultivisanoj sintaksi čistog slikarstva.

Uopšteno govoreći, slikarstvo Aldemara Ibrahimovića je nastalo na procesu primarnih i analitičkih osobenosti, i u suštini je iskorak u odnosu na tradicionalistički duh koji ga okružuje.

Mladen Lompar 22. oktobar 2006. (Iz neobjavljene knjige)