Pejzaž kao uporište

Crnogorski zavičajni predio bio je inspirativni punkt za slikare kao što su Petar Lubarda, Milo Milunović, Branko Filo Filipović. Najbolja njihova platna nastala su tu, u Crnoj Gori. I sada u savremenoj crnogorskoj umjetnosti postoje autori za koje je on provokativan. Jedan od njih je i Aldemar Ibrahimović, akademski slikar iz Rožaja, što je potvrdila izložba u galeriji „Most“ u Podgorici.

Na ranijim slikama još postoji naglašena referencijalna veza sa svijetom vidljivih fenomena (prepoznaje se poneko drvo, travka, oblik, međa). Platna su horizontalne organizacione šeme i na njima se uočava umjetnikovo vođenje računa o kompoziciji, odnjegovanosti slikarskog rukopisa. „Dvorišta“, platno iz 1997. godine, koje je i nagrađeno na Tradicionalnoj izložbi Udruženja likovnih umjetnika Crne Gore, najavilo je neke druge probleme koje autor istražuje na nizu novih radova, poput „Bez naziva“ i „Okutnjice“. Slika je mišljena kao površina što ima korijene u iskustvima moderne umjetnosti.

Aldemar Ibrahimović se ne povodi za detaljima već vrši njihovo pročišćavanje na platnima. Uspio je da naglašenom zelenom i zvukom žute ostvari kontraste potrebne zbog dinamike, odnosno time je intenzivirao hromatske vrijednosti. U pomenutim djelima zna da ublaži oštrinu međa i svede je na susret bojenih površina. Sada je viđeno samo podsticaj za stvaranje nove realnosti isključivo odnosima likovnih elemenata, koji su promišljeni, u najboljim platnima čak rafinirani, što Ibrahimovića potvrđuje kao autora koji je izvan nekih savremenih kretanja, zbivanja, mijena savremene likovne scene, ali lirskog, meditativnog i zavidne slikarske kulture. U njegovim djelima iščitava se i jedan poseban odnos prema zemlji koja je izvor i utoka, ona koja daje snagu na rođenju i sklonište u smrti.

Nataša Nikčević Pobjeda, jun 1999.