Veličanstveni pejzaži zavičaja

Pejzaž odavno nije provokativan i dominantan slikarski motiv kao što je dugo bio za najbolje umjetnike crnogorske moderne tokom dvadesetoga vijeka (Lubarda, Milunović, Božović, Filipović…), ali je i dalje inspirativan za mnoge, naročito oni predjeli koji ranije nijesu bili zavičajni za istaknute slikare. To su prije svega vidici, i život u prirodi, na sjeveru Crne Gore. Stasali su i tamo mladi, školovani stvaraoci i prihvatili izazove ovih zapretanih motiva, a pejzažu prilaze na moderan način i traže u njemu referencijalne veze sa svojim razmišljanjima, potvrdu maštovitih asocijacija. Jedan od takvih je i Aldemar Ibrahimović.

Ibrahimović (rođen 1962) je završio Akademiju likovnih umjetnosti u Sarajevu 1986, u klasi profesora Radoslava Tadića. Vrativši se u rodno Rožaje postepeno napušta gradske vedute i portrete, koje je slikao u Sarajevu i drugdje i opčinjen veličanstvenošću i atipičnošću pejzaža u kojem je odrastao slika ga na poseban način. Zaživljava u njemu potstičući ga na filozofska razmišljanja o načinu i smislu života, o iskonskim izvorima likovnosti, bojama zemlje i neba, obasjanim svjetlošću u raznim godišnjim dobima, u svitanjima, podnevima i sutonima.

Izlaže često, i samostalno i na kolektivnim izložbama, otkrivajući nova kreativna pomjeranja u misaonim, hromatskim i kompozicionim analizama. Milan Marović je rano istakao da je njegov „likovni temperament sazdan od mira, analitičnosti i znatiželje.“ Te osobine je zadržao i kad je počeo da objedinjava tendencije apstraktnog uopštavanja pejzaža sa razrađivanjem oblika i razvijanjem lirskog osjećanja u koloritu i osvjetljenju. Počinje znalački da prekomponuje prostor sintetizovanjem velikih prostranstava, prilagođavajući cjelinu viziji iz mašte koja je podstaknuta romantičnošću viđenog. Sve više napušta klasične horizontalne nizove okerastih i svjetlosmeđih tonova i koristi plohe jarkih boja prefinjeno i asocijativno objedinjenih.

Nataša Nikčević ga tretira kao autora „lirskog, meditativnog i zavidne slikarske kulture“, u čijim se djelima „iščitava i jedan poseban odnos prema zemlji koja je izvor i utoka, ona koja daje snagu na rođenju i sklonište u smrti.“

Aldemar u aktuelnim radovima stvara nove kompozicione sheme, oslanja se na izvanredno odabrane i usklađene jarke boje i sa sigurnošću stečenom ozbiljnim i dugim radom prevodi realni doživljaj viđenog u moderniji plasman, u globalizovani pejzaž u kome ipak žive zavičajni kolorit, oblici i svjetlost nad velikim livadskim i sniježnim prostranstvima.

U središtu slike najčešće pulsira obilje likovnih kontrasta uvezanih plastičnom i vještom egzekucijom koji simbolizuju aktivnost i Život.

Potez je širok i stabilan, nekad pak hitar, isjeckan i ustreptao, i time su platna oživljena i upečatljiva. Ibrahimović studiozno „odradi“ svaku novinu u svom likovnom govoru, što se osobito zapaža na veoma sintetizovanim temama kao što su „Mramorje“, „Stanovišta“, „Ljetnji dan“, „Proljeće“…

Postavljajući široke plohe vedrih boja svjetlosno i hromatski razrađene jedne pored drugih, dinamično ubacujući snopove linija tamnije game stvara čvrste originalne cjeline koje odišu suptilnim i kultivisanim lirskim zvukom i jedinstvenim autorovim osjećanjem za prostranstva.

Vispreno ističe Mladen Lompar da specifično „osmišljen crnogorski prostor, ili uopšte prostor, nije samo Ibrahimovićevo bježanje od impresije.. kojoj u crnogorskoj umjetnosti prinosi žrtvu većina slikara, od početnika i laika, do stvaralaca najstarijih generacija. Aldemar otvoreno razbija tradicionalističke sheme prerasporedom i kombinovanjem, ali samo u svrhu likovne potrebe…“

Putujući po mnogim zemljama i upoznajući se na izvoru i sa modernom i sa starom umjetnošću drugih, Ibrahimović ne podlijeże direktno nijednom uticaju, a to je velika vrlina u vremenu kad „ličiti“ na nekog bezmalo znači više nego biti originalan. Aldemar se zadržava na svojim izvorišnim inspiracijama, dopunjujući ih mediteranskom svjetlošću koja ga opčinjava i koju je prihvatio na putovanjima, iako direktno ne dopire do njegovog zavičaja. Gradi likovne cjeline koje su upadljive, svježe i osebujne, zadržavajući čistu likovnost koncepta. Iz izložbe on gledaocu otkriva svoje nove domete i izrasta u vrsnog slikara, ima istaknuto mjesto u našoj savremenoj umjetnosti.

Olga PEROVIĆ Podgorica, 3. april 2005.